Προπονήσου μαζί με το παιδί σου!

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν αθλητικά ένα δραστήριο άτομο. Ακόμη και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μετά την έγκριση και του γιατρού μου, πήγαινα σχεδόν κάθε μέρα για περπάτημα και φρόντιζα να κάνω 2-3 προπονήσεις την εβδομάδα με πιο δυναμικές ασκήσεις. Ήρθε η στιγμή της γέννας λοιπόν και όλα οδήγησαν στην καισαρική. Το γεγονός αυτό, συν όλη την εξάντληση των πρώτων ημερών, με κράτησε εκτός γυμναστικής για δύο μήνες.


Ως την ημέρα που μου επέτρεψε και πάλι ο γιατρός να επιστρέψω στις δραστηριότητές μου. Στην αρχή δυσκολευόμουν πολύ να κάνω έστω και απλές ασκησούλες με ενοχλήσεις στην κοιλιά, τη μέση και τα γόνατα, ένιωθα εντελώς αδύναμη. Έτσι σκέφτηκα να ξεκινήσω από τα βασικά και να βάλω στη ζωή μου το καθημερινό περπάτημα. Η μικρή μου κοιμόταν στο καρότσι, εγώ "έπαιρνα τον αέρα μου" και το σώμα μου δυνάμωνε, το περπάτημα γινόταν όλο και πιο γρήγορο μέχρι που έφτασα σε σημείο να τρέχω. Είχα πάρει σωματικά και ψυχολογικά τα «πάνω μου». Αυτό όμως κράτησε 3-4 εβδομάδες και τότε το μπεμπάκι αποφάσισε, έτσι ξαφνικά, ότι δεν του αρέσει πια η βόλτα με το καρότσι και κάθε φορά που βγαίναμε έκλαιγε, οπότε ξαναγυρνούσαμε στο σπίτι.


Απογοήτευση! Σκέφτηκα το μάρσιππο και αυτό ήταν το επόμενό μας βήμα. Φορούσα τη μικρή πάνω μου και βγαίναμε και πάλι για το περπάτημά μας. Δε μπορούσα βέβαια να κάνω τρέξιμο σε εκείνη την περίοδο με το μάρσιππο, οπότε συμβιβαζόμουν ρίχνοντας τους ρυθμούς μου και εκείνη να κάνει τους καλύτερους της ύπνους ακούγοντας τους χτύπους της καρδιάς μου.

Μια ημέρα, κάπου πέντε μηνών πρέπει να ήταν, που δυσκολευόταν να κοιμηθεί και γενικά είχε γκρίνια, την πήρε ο άντρας μου αγκαλιά, έβαλε μουσική και ξεκίνησε να χορεύει latin. Το μπεμπάκι έδειχνε να το απολαμβάνει, χαλάρωσε και κοιμήθηκε. Την επόμενη μέρα την πήρα εγώ αγκαλιά, έβαλα μουσική και καθώς δεν ήμουν του latin,ξεκίνησα να κάνω ελαφρύ αερόμπικ. Το μωρό μου με κοιτούσε γεμάτο απορία, αλλά και χαρούμενο που ήταν αγκαλίτσα μου και κοιμήθηκε πολύ εύκολα. Η νέα μας μισάωρη καθημερινή ρουτίνα συνεχίστηκε με έμενα ικανοποιημένη που ανέβαζα και πάλι σφυγμούς και τη μικρή να νανουρίζεται στο ρυθμό του beat.

Πάνω στο μήνα ένιωθα ότι μπορώ να "ανέβω" επίπεδο, είχα βελτιώσει το αερόβιο κομμάτι με το περπάτημα και το αερόμπικ στο σπίτι και ήταν η ώρα για κάτι ακόμη. Μια μέρα λοιπόν όπως είχα αγκαλιά τη μπουμπού, σκεφτόμουν τι μπορούμε να κάνουμε μαζί εκτός από να της μιλάω, να τραγουδάω, χαδάκια κλπ. Και εκεί μου ήρθε η ιδέα: κρατώντας την αγκαλιά ξεκίνησα να κάνω γυμναστική! Καθίσματα, προβολές, κοιλιακούς και ότι άσκηση μπορούσα να φανταστώ. Εκείνη με κοιτούσε και ήταν χαμογελαστή, πότε δε θα μάθω αν απλά με κορόιδευε ή ήταν όντως χαρούμενη, ελπίζω το δεύτερο. Εγώ πάντως ήμουν!


Ξεκινήσαμε από εκείνη την ημέρα «οικογενειακές προπονήσεις» όπως τις αποκαλώ εγώ, εναλλάξ κάναμε ασκήσεις με τον άντρα μου έχοντας τη μικρή μας αγκαλιά είτε μέσα στο σπίτι είτε σε κάποιο εξωτερικό χώρο (π.χ., πάρκο). Το μωρό μας όσο μεγάλωνε και εκφραζόταν περισσότερο, έδειχνε όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον να κοιτάει τι κάνουμε. Κάποιος κινείται μπροστά της, οπότε της τραβάει το ενδιαφέρον και είναι πολύ χαρούμενη όταν κάνουμε όλοι μαζί γυμναστική. Κάπου στο δέκατο μήνα καθόταν και πάλι ευχάριστα στο καρότσι, οπότε έβαλα ξανά το τρέξιμο στην εβδομαδιαία ρουτίνα, πράγμα που μου είχε λείψει ιδιαίτερα. Έχουμε μπει και εξακολουθούμε να είμαστε σε ένα «active» πρόγραμμα, κάτι που μας υποστηρίζει στο να μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στις απαιτητικές ανάγκες της καθημερινότητας.

Είναι λίγες οι δραστηριότητες που μπορεί να κάνει κάποιος με το μωρό του στο πρώτο έτος της ζωής του, οπότε σας προτρέπω να εκμεταλλευτείτε κάθε μία από αυτές. Με τις γνώσεις μου ως γυμνάστρια και τη βιωματική μου εμπειρία ως μητέρα, θα σας δείξω μαζί με την κόρη μου ασκήσεις που μπορείτε να κάνετε και εσείς με το μωρό σας μέσω videos.