Ο πρώτος μήνας με το μωρό μου

Τι να πρωτοθυμηθώ? Τα ξενύχτια, τους θηλασμούς, τα κλάματα, την άγνοια, την ευθύνη? Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή, ψυχραιμία! Το βασικότερο όλων είναι η ψυχραιμία, η καθαρή σκέψη και να θυμάστε πως είναι μια απαιτητική φάση και θα περάσει (όσο απίθανο και αν σας φαίνεται). Όσο παράλογο και αν είναι, προσπαθήστε να το απολαύσετε, επικεντρώνοντας την ενέργειά σας στα όμορφα και πρωτόγνωρα συναισθήματα που βιώνετε κοιτώντας αυτό το πλασματάκι. Θα μοιραστώ την προσωπική μου εμπειρία, που μπορεί να ταυτιστείτε σε κάποια σημεία και σε άλλα να τα έχετε ζήσει ή να τα ζήσετε τελείως διαφορετικά.


Η μικρή μου γεννήθηκε 2.5 κιλά, όταν είχα ολοκληρώσει 37 εβδομάδες κύησης. Σύμφωνα με τις οδηγίες της παιδιάτρου μας (διαβάστε ΕΔΩ για το πώς επιλέγουμε παιδίατρο) έπρεπε να τη θηλάζω νυχθημερόν κάθε μιάμιση ώρα για να μην της πέσουν τα σάκχαρα και να μη χάσει βάρος τουλάχιστον για τις πρώτες 30 ημέρες. Το πρώτο μας πρόβλημα ήταν ότι δε μπορούσαμε να την ξυπνήσουμε εύκολα για το γεύμα της, από ότι φαινόταν είχε ανάγκη τον ύπνο. Και να καταφέρναμε με τεχνάσματα να την ξυπνήσουμε, κοιμόταν μετά από 2-3 γουλιές γιατί ήταν αδύναμη και κουραζόταν και πάλι από την αρχή. Αυτό το κομμάτι να προσπαθεί να παραμένει ξύπνια το είχε αναλάβει ο άντρας μου, καθώς εγώ το πρώτο διάστημα πάλευα στο να καταφέρει να πιάσει τη θηλή σωστά και να βεβαιωθώ πως τρώει. Οπότε μας έπαιρνε περίπου μία ώρα το γεύμα με πολύ κόπο! Βοήθησε αρκετά και η συμβουλή της παιδίατρου που μας σύστησε η θερμοκρασία του δωμάτιου να μην ξεπερνάει τους 20 βαθμούς. Η περίσσεια ζέστη φέρνει μεγαλύτερη υπνηλία στο μωράκι, οπότε το εφαρμόσαμε και ήταν καλύτερη η κατάσταση.


Το πρώτο διάστημα έπεσε πολύ ξενύχτι. Και μου το είχαν πει, αλλά σκεφτόμουν οκ, δε θα κοιμάμαι ένα διάστημα, σιγά, τι θα γίνει? Δεν ήταν όμως έτσι. Η κούραση συσσωρεύονταν με τον καιρό συν όλες τις αγωνίες, ένιωθα συνέχεια κουρασμένη... Άρα έρχομαι και εγώ με τη σειρά μου να το πω, όταν έχετε χρόνο μέσα στην ημέρα εκμεταλλευτείτε το και κοιμηθείτε! Ζητήστε υποστήριξη από συγγενικά σας πρόσωπα εάν είναι εφικτό για τη διαδικασία του μαγειρέματος και λοιπών οικιακών εργασιών και ξεκουραστείτε ανάλογα.


Ένα άλλο κεφάλαιο είναι ότι όλα τα βίωναμε για πρώτη φορά. Αυτό έχει την ομορφιά του αλλά ταυτόχρονα και μεγάλη αγωνία! Θηλασμός, μπανάκι, αλλαγή πάνας, περιποίηση ομφαλού, αποστείρωση (για μπιμπερό ή θήλαστρο) και πολλά ακόμη...τα κάνω σωστά? Όσο και να έχεις προετοιμαστεί, δεν είναι το ίδιο εάν δεν τα βιώσεις και πάντα θα συμβαίνουν απρόοπτα.


Η αλλαγή πάνας ακούγεται τόσο απλό... χμ, όχι! Στην κλινική οι περισσότερες μαίες μάς έλεγαν να αλλάζουμε πάνα πριν το γεύμα ώστε να ξυπνάει. Έλα όμως που συνήθως πάντα κατά τη διάρκεια του γεύματος η μικρούλα μας τα έκανε! Όπως μπορείτε να μαντέψετε, πάμε πάλι αλλαγή πάνας... Και δώσ' του κλάματα και ουρλιαχτά που την ξυπνούσαμε ξανά. Γιατί στην αρχή δεν της άρεσε η διαδικασία, η πολυκατοικία θα μπορούσε να το επιβεβαιώσει αυτό που άκουγε τις τσιρίδες της και ακόμη απορώ πώς έβγαζε τέτοια φωνή ένα τόσο δα πλασματάκι. Οπότε στην πορεία εφαρμόσαμε την αλλαγή της πανούλας μετά το γεύμα.


Κλαίει! Γιατί κλαίει? Πεινάει? Πονάει? Έκανε κακάκια? Κολικοί? Τι φταίει? Και άλλες μυριάδες ερωτήσεις και εικασίες που δε θα απαντηθούν ποτέ! Άρα σταματήστε να σπάτε το κεφάλι σας, δείτε το ψύχραιμα (όσο μπορείτε, γιατί το κλάμα είναι διαπεραστικό) εάν είναι κάτι που μπορείτε να κάνετε, αλλιώς δοκιμάστε μεθόδους όπως λευκούς ήχους, απορροφητήρας, πιστολάκι, τραγουδάκια, μασάζ στην κοιλίτσα και άλλα παρόμοια τεχνάσματα. Αν δε λειτουργήσει τίποτα από αυτά, απλά πάρτε το μωράκι σας αγκαλιά και κάντε υπομονή, θα περάσει και αυτό!


Επίσης, θέμα θήλαστρο και άντληση του γάλακτος που περίσσευε. Με είχε πιάσει ένας ψυχαναγκασμός ότι από τη στιγμή που έχω γάλα, θα το προσφέρω στη μικρή μου για όσο μεγαλύτερο διάστημα μπορώ. Οπότε μετά από κάθε γεύμα έβγαζα ότι γάλα περίσσευε και ταυτόχρονα πάλευα και με τα κοχύλια, γιατί όταν έβγαινε γάλα από τον ένα μαστό έβγαινε και από τον άλλο, μη χάσω καμία σταγόνα, άδειασε σε σακουλάκια, βάλε να αποστειρωθούν τα εξαρτήματα, κοιμήσου όσο απέμεινε. Ευτυχώς δε ξεκίνησα την αποθήκευση του γάλακτος από τις πρώτες ημέρες γιατί έπρεπε να εδραιωθεί πρώτα ο θηλασμός. Το γάλα με το μπιμπερό δε δέχτηκε να το πιεί ποτέ, αλλά το βάζαμε στις κρέμες όταν ξεκίνησε τα γεύματα και έπιασαν τόπο! Αν γύριζα το χρόνο πίσω θα άφηνα και κανένα γεύμα χωρίς να αντλήσω το υπόλοιπο και θα κοιμόμουν λίγο παραπάνω!


Ένα ακόμη ζήτημα που είχαμε να λύσουμε ήταν ότι η μικρή μας δεν ήθελε να κοιμάται στο κρεβατάκι της μέσα στην ημέρα. Ευτυχώς θα μου πεις ήθελε τη νύχτα! Συμφωνώ! Αυτό κράτησε από την αρχή μέχρι και πολλούς μήνες αργότερα. Την κοιμίζαμε στην αγκαλιά, όλα μια χαρά, πηγαίναμε να την αφήσουμε στο κρεβατάκι της, ξυπνούσε, κλάμα και πάλι από την αρχή. Δοκιμάσαμε όλες τις συμβουλές και ότι ιδέα μάς ερχόταν, αλλά τίποτα! Μέχρι που απλά το πήραμε απόφαση, συμβιβαστήκαμε με την ιδέα ότι κάτι πρέπει να γίνει και ξεκινήσαμε το μάρσιπο μέσα στο σπίτι. Ο άντρας μου έκανε δουλειά στον υπολογιστή καθισμένος πάνω σε μια μεγάλη μπάλα γυμναστικής και φορώντας πάνω του το μπεμπάκι. Πήγαινε πάνω κάτω στη μπάλα για να νανουρίζεται και να κοιμάται και έκανε τη δουλειά του, ενώ όταν την είχα εγώ στο μάρσιπο έκανα τις δουλειές μου κανονικότατα απλά με ένα μικρό έξτρα βάρος. Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο λοιπόν. Η μικρή μας κοιμόταν πάρα πολύ καλά επάνω μας και εμείς συνεχίζαμε κανονικά τις καθημερινές μας συνήθειες ήρεμοι πια. Πόσο κράτησε αυτό? Μέχρι τη στιγμή που ήταν έτοιμη να κοιμηθεί στο κρεβάτι της, περίπου μέχρι στους 10 πρώτους μήνες.


Ο μπαμπάς είναι κομμάτι της όλης διαδικασίας. Η αλήθεια είναι πως το πρώτο διάστημα το μωράκι έχει ανάγκη κατά κύριο λόγο τη μαμά του, αλλά ο μπαμπάς καλό είναι να συμμετέχει και να βιώνει και αυτός την όλη εμπειρία υποστηρικτικά και με διάκριση στο που μπορεί να βοηθήσει. Όσο μεγάλη κουβέντα και αν ακούγεται, εγώ δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς τον άντρα μου, ειδικά εκείνο το πρώτο διάστημα. Αν μοιράζεσαι την αγωνία, τα ξενύχτια, την ευθύνη είναι όλα λίγο πιο εύκολα. Διαβάστε περισσότερα για την εμπειρία του δικού μας μπαμπά ΕΔΩ.


Ελπίζω μέσω της δικής μου εμπειρίας να σας βοήθησα και να βρείτε κάποιες χρήσιμες συμβουλές που θα χρησιμοποιήσετε στον πρώτο σας μήνα με το μωράκι σας στο σπίτι. Κάντε όσες περισσότερες αγκαλιές μπορείτε σε αυτό το πλασματάκι που προσπαθεί να προσαρμοστεί σε όλα τα νέα δεδομένα και έχει τις δικές του δυσκολίες. Και κάποια στιγμή δε θα θυμάστε ούτε την κούραση, ούτε τα ξενύχτια ούτε τίποτα, παρά μόνο τις όμορφες αναμνήσεις από τις πρώτες ημέρες με το μωράκι σας... Απολαύστε το!